پست‌های دسته‌بندی شده به عنوان روزنوشت

امروز یک خودروی ساینا در یک خیابان پر از تعمیرگاه خودرو دیدم. جالبی این خودرو این بود که مدل خودرو به جای ساینا، «S232 AT» حک شده بود و بدنه خودرو هم به رنگ خاکستری بتونه (رنگی که به صورت پیش‌فرض روی قطعات بدنه خودرو می‌زنند تا بعداً رنگ دلخواه روی آن پاشیده شود) بود.

ابتدا فکر کردم صاحب خودرو شوخی‌اش گرفته و با حروف برجسته‌ای که در بازار می‌فروشند این نام را درست کرده (مثل تیبایی که امروز دیدم و نامش را BITA گذاشته بود)، اما کیفیت بالای حروف برجسته و همچنین نام پلتفرم خودرو (سایپا x200) مرا به فکر فرو برد.

با مقداری جستجو متوجه شدم که کد رمز محصول ساینا در واقع همان ۲۳۲ است و با توجه به گیربکس AT خودرو، به احتمال قوی این خودرو یک نمونه‌ی توسعه کارخانه مربوط به قبل از ۱۳۹۲ (سال رونمایی از این مدل) بوده است.

با توجه به اینکه پلاک خودرو در بهمن ۱۴۰۱ ثبت شده بود، برایم جالب است بدانم که این فرد این خودرو را از کجا خریده است؟ 🙂

۱- الان شبکه آی‌فیلم داشت یک «نماهنگ» نشون می‌داد؛ یک مداح بسیار پیر (جای پدربزرگ من بود!) داشت شعری را می‌خواند و گروه استودیویی‌اش شعر را رسماً به آهنگ بندری تبدیل کرده بودند! البته من که خودم آن شب آنجا نبودم ببینم، اما کلیپ‌های تدوین نشده از شعرخوانی‌های مهمانانِ تریبونِ آن «خانواده»، دارند خبر از موسیقی زنده می‌دهند. شاید تا چند سا… ماه دیگر شاهد ارکستر گیتار و ویولون، پای منبر بعضی مداح‌ها هم باشیم. آخر می‌دانید، گیتار و ویولون خیلی صدای غمناکی دارند و می‌توانند حق مجلس اباعبدالله را ادا کنند!

۲- شیخ قاری کویتی‌ها^۱، مشاری العفاسی «نماهنگ»ای ضد ایران ساخته بود و فضای فجازی رو به هم ریخته بود. داشتم می‌گشتم که دیدم یکی از صفحات عربی نوشته «…مطرب يغني ضد إيران»

«غنا»؟ چه لغت آشنایی! قبلا کجا شنیده بودم؟

 

^۱ البته کدوم کویتی‌ها؟ مگه کویتی‌ها شیعه نبودن؟ اگر دوست دارید در مورد نفوذ وهابیت در کویت اطلاعات کهنه داشته باشید، شاید کتاب «سفرها و خاطره‌ها»ی دکتر تیجانی برای شما مناسب باشه.

خدا چقدر ناگهانی تو را از ما گرفت؛ زندگی به همین عجیبی به پایان می‌رسد. آن شبی که در چینی کرمی من بودی و دیدمت و گفتم «خب الحمدلله از همیشه بهترند»، و بعد ظرف دو ماه اینطوری شد…

کاش آن روزی که گفت «آقازاده‌ها اینجا هستند» و تو ذوق کردی و ما ذوق کردیم، بیشتر پیشت می‌ماندم.

کاش روزهای آخر جرئت می‌کردم و دستت را می‌بوسیدم؛ همان موقعی که از بالای تخت ما را نگاه می‌کردی…

کاش دستت را به نرده‌ها می‌گرفتی و «بالا» می‌آمدی…

کاش…

وَ اَللَّهِ لَقَدْ دَفَعْتُ عَنْهُ حَتَّى خَشِيتُ أَنْ… [خطبه 240]

یادم نمیاد امیرالمومنین جای دیگری گفته باشن «ترسیدم»… من هم می‌ترسم…

در یک مراسم بسیار مذهبی، در یک مکان بسیار مذهبی و با حضور بانوان بسیار مذهبی (مراسم روز مادر است) هستم و جلوی خودم را گرفته‌ام تا به مجریّن مراسم بابت ادبشان فحش ندهم!

اگر اینجا هم بانوی مذهبی و باحیا بناست در عذاب باشد (که می‌بینم)، پس… ؟

باشد قبول، «الباطِلُ‏ یمُوت‏ بِتَرك‏ ذِكرِه»! اما این طوری که شما ولش کردید و آن‌ها سخت مشغول Streamاند، سکوتتان بیشتر شبیه علامت رضاست! و طولی نمی‌کشد که «كَيْفَ بِكُمْ إِذَا رَأَيْتُمُ اَلْمَعْرُوفَ مُنْكَراً وَ اَلْمُنْكَرَ مَعْرُوفاً؟!»…

 

پ.ن: حالا بماند که این جمله اصلاً حدیث نیست!

If USA was good, the “USB” never has been invented 😒

شیعةُ علیٍّ هم الذین … و هم الذین لایراهم الله حیث نهاهم و لا یفقدهم حیث امرهم …

شیعیان علی(ع) کسانی هستند که … و خداوند آن‌ها را در جایی که نهی کرده، نمی‌بیند و در آن جا كه امر كرده، هميشه حاضر مى‌بيند …

 

امام حسن عسکری(ع)

(بحارالأنوار / ج65 / ص163)

 

جالب بود؛ خداوند آن‌ها را «نمی‌بیند» و «می‌بیند».

وقتی بعضی کانال‌های تلگرامی (به خصوص کانال خبرگزاری‌ها) رو می‌خوانم، گاهی سردرگم می‌شوم که چطور نظرم رو در مورد اون مطلب با شکلک‌های پای مطلب ابراز کنم؟

اگر لایک کنم یا قلب بذارم یعنی «موافقم» اگر دیسلایک کنم یا شکلک فحش (🤬) بذارم، ممکنه اینطور برداشت بشه که با موضوع یا فردی که در مطلب ازش یاد شده مخالفم؛ دقیقا با چه شکلکی میشه به نویسنده‌ی مطلب گفت که تو خیلی … چیز یعنی شما در نوشتن مطلب سهل‌انگاری کرده و خطا کرده‌اید که این مطلب را نوشته‌اید؟ 😑

«تعارف در اجرای قوانین» … نه، بذار اینجوری بگویم: در میان بی‌قانونی و ضعف فرهنگی، اگر برای ایجاد یک محیط فرهنگی و مثبت‌اندیش زیادی عجله کنی چه می‌شود؟

گروهی که با نام دانشجویان نخبه ایجاد شده بود، کم کم هم از غیر دانشجویان پر شد و هم از مطالب نانخبگی. حالا در این شرایط باید چه کاری انجام می‌شد؟ تسامح؟ اخراج؟ بزرگترین اشتباه، بزرگ کردن گروه بود و البته برنامه‌ی خاصی هم برای گروه وجود نداشت.

کم‌کم مثبت‌اندیشی گروه مسخره شد و البته دروغ چرا، اعضای گروه هم عمر کردند و هم از طوفان بیرون از گروه که همه را برده، به آن‌ها هم رسید؛ نتیجه هم چند سری اخراج که از احترامات کم می‌کرد و ظاهرا فایده‌ای نداشت و در نهایت بستن گروه (نمی‌دانم چرا این لغت «collapse» همش در ذهنم می‌چرخد).

اما این تراژدی چند روز پیش به کمدی تبدیل شد؛ به نحوی که گروه به جانشین مدیر رسید و گروه احیا شد، بعضی کاربران خارج شدند، کاربران اخراجی وارد شدند و نام گروه به آزاد اندیشی مزین شد؛ آزاد اندیشی‌ای هم که همه می‌دانیم یعنی چه! یعنی تماشای فوروارد اخراجی‌ها از کانال‌های بی‌سروته و سپس غرغر در ذیل آن!

بیشتر از این حوصله‌ی نوشتنم نمی‌آید، مجبور به ترک گروه شدم اما حیف از خاطراتی که به خاطرش سال‌ها گروه را نگه داشته بودم. خنده‌ام گرفته است؛ یاد ایمیلی که قبل از تشکیل گروه برای آقای نیرومند فرستاده بودم افتادم و فکرهایی که در سر داشتم!

سر تا پا شبیه جهانی که در آن زندگی می‌کنیم است، همین!